03.07.2020

Κραυγή

Η Κατερίνα Χλωροκώστα (ΚaPaworld)  καταγράφει μνήμες, συναισθήματα και σκέψεις από την προσωπική της εμπειρία ως θεραπεύτριας στο ΚΕΘΕΑ ΙΘΑΚΗ και μιλάει για τους συμβολισμούς και τα νοήματα της θεραπευτικής διαδικασίας:

 

«Την πρώτη μου  ζωντανή Κραυγή την άκουσα στην Αθήνα, στη Στροφή. Η Στροφή είναι Θεραπευτική Κοινότητα εφήβων. Το κτίριο στο κέντρο της Αθήνας στην οδό Φυλής. Μετά την πρωινή τους συνάντηση τα πιτσιρίκια ανέβηκαν στην ταράτσα και φώναξαν το όνομά τους και οι υπόλοιποι τους φώναξαν ότι είναι ‘εντάξει’!

Θυμάμαι όλη τη γειτονιά να ζει έναν παλμό. Θυμάμαι μια απόλυτη βαθιά σιγή και ανθρώπους στα μπαλκόνια να παρακολουθούν. Ήταν απίστευτη εικόνα, γιατί σκεφτόμουν ότι αυτοί οι άνθρωποι το ζούσαν  αυτό κάθε μέρα. Αυτή η γειτονιά «κάνει» κάθε μέρα Κραυγή μαζί με τα παιδιά κι όμως υπήρχε αυτό το βαθύ συναίσθημα της ενσυναίσθησης, της συντροφικότητας, της υποστήριξης.

Στη διάρκεια της Κραυγής άκουγα από τα μπαλκόνια ανθρώπους να φωνάζουν στο άκουσμα κάποιου ονόματος «Μπράβο Γιώργοοοο», συμμετέχοντας σε ότι συνέβαινε, αναλαμβάνοντας ρόλο, υποστηρίζοντας, και μόλις η Κραυγή τελείωσε από τα μπαλκόνια άρχισα να ακούω ανθρώπους να φωνάζουν «καλημέραααα» «καλημέρα παιδιά» «καλή δύναμη».

Φωνές γυναικών και αντρών, ανθρώπων που  ήταν μάρτυρες καθημερινοί μιας προσπάθειας, ενός αγώνα κάποιων παιδιών, για να βγάλουμε την ημέρα! Μια ακόμη ημέρα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Τη γειτονιά, τους ανθρώπους στα μπαλκόνια και τα πιτσιρικάκια στη μέση να κραυγάζουν για την επιβεβαίωση ότι σήμερα είναι εδώ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις φωνές τους, ένας παλμός σαν διαμαρτυρία, σαν διαδήλωση. Την ένταση στο αέρα και τη σιωπή στο δρόμο. Τους περαστικούς να κοντοστέκονται και να σηκώνουν το κεφάλι ψηλά, να δουν από πού έρχονται αυτές οι φωνές. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μου Κραυγή …ως παρατηρήτρια.

Γιατί ακολούθησαν κι άλλες με άλλο ρόλο!

Η Κραυγή είναι από τα πιο δυνατά θεραπευτικά εργαλεία της Θεραπευτικής Κοινότητας. Μέσα σε ένα τόσο πλούσιο και ζωντανό θεραπευτικό σύστημα υπάρχει μια πληθώρα θεραπευτικών εργαλείων. Όλα αρχίζουν και τελειώνουν, αλλάζουν, σταματούν να υπάρχουν με έναν τρόπο κι ανάλογα με τις ανάγκες των εποχών μορφοποιούνται διαφορετικά, εξελίσσονται ή καταργούνται. Όλα, εκτός από την Κραυγή! Η Κραυγή είναι το αρχέτυπο. Ο πιο δυνατός συμβολισμός, το νόημα κι η φιλοσοφία μιας τεράστιας δομής, συμπτυγμένη σε μια απλή διαδικασία. Δεν υπάρχει σωστός τρόπος για να κάνει κανείς την Κραυγή. Μα με τον τρόπο που κάποιος φωνάζει το όνομα του δείχνει το πώς είναι, το πώς «μπαίνει» ουσιαστικά στη μέρα του.

Δεν είναι τυχαίο ότι είναι μια πρωινή διαδικασία στην καθημερινότητα της Κοινότητας. Κάθε πρωί  με ήλιο, με βροχή, με χιόνια, με παγωνιά μαζεύονται όλοι στην αυλή και κάνουν έναν μεγάλο κύκλο. Πιάνονται γερά από τους ώμους, κανείς δεν μπαίνει, κανείς δεν βγαίνει. Ένας κύκλος κλειστός δυνατός. Κοιτούν όλοι προς τα μέσα στο κέντρο του, στην ουσία. Όλοι βλέπουν όλους, δεν ξεχωρίζεις δυνατό και αδύναμο, την ώρα εκείνη μέσα στον κύκλο όλοι έχουν την ίδια δύναμη.

Τα χέρια πάνω στους ώμους είναι δαγκάνες που σπρώχνουν, πιέζουν, μετρούν την ένταση. Κάποιος φωνάζει και το σώμα του ολόκληρο πάλλεται κι οι διπλανοί νιώθουν την ένταση μέσω των χεριών του πάνω στους δικούς τους ώμους. Εκείνοι τον κρατούν, εκείνοι τον στηρίζουν την ώρα της δικής του κραυγής! Αν κάποιος δεν μπορεί να φωνάξει, τα χέρια τού χαϊδεύουν το κεφάλι, του σφίγγουν το λαιμό και του ψιθυρίζουν «δεν πειράζει την άλλη φορά». Αν κάποιος τα δώσει όλα, τα χέρια τον ενισχύουν του χτυπούν την πλάτη, του στρίβουν το κεφάλι μαλακά για να του χαρίσουν ένα φιλί στο μέτωπο κι ένα ψίθυρο στο αυτί «μπράβο». Πολλές φορές έχω δει, αφού κάποιος έχει φωνάξει το όνομα του, ο διπλανός του να κολλά το στόμα του στο αυτί  του και να φωνάζει «…και ο Νίκος είναι εντάξει». Ένα υπέροχο δώρο. Μια επιβεβαίωση που μπαίνει κατευθείαν στην ψυχή!

Μέσω αυτής της τόσο απλής πρωινής διαδικασίας ήταν ξεκάθαρο, ποιος ήταν καλά και ποιος όχι. Από την κραυγή του καθενός φαινόταν η διάθεσή του. Αν φώναξε, αν ψιθύρισε, αν αδιαφόρησε για το όνομα του, όλα είχαν πια φανεί κι η Κοινότητα κι οι θεραπευτές ήξεραν σε ποιόν να ρίξουν το βάρος.

Και μετά το τέλος της  μια μεγάλη αγκαλιά. Όλη η Κοινότητα γέμιζε με αυτήν την αγκαλιά και τις πρωινές καλημέρες. Κανένας δεν έμενε χωρίς την πρωινή καλημέρα του, κανένας δεν έφευγε χωρίς την πρωινή αγκαλιά του!!

Η πρωινή Κραυγή είναι μια διαδικασία που κρατάει ένα τέταρτο. Το τέταρτο αυτό όλα είναι παραλυμένα. Όλα κινούνται αργά κι όλα τα μάτια είναι στραμμένα εκεί, όλα τα αυτιά περιμένουν να ακούσουν. Οι εργαζόμενοι στα γραφεία τους είναι σιωπηλοί, σαν να πρόκειται για μια προσευχή που έχει την ιερότητά της και κανείς δεν μιλά δυνατά την ώρα εκείνη, να μην ταράξει το «μυστήριο».

Παρακολουθούσα κάθε ημέρα την Κραυγή. Εκεί στο μεγάλο παράθυρο, καθόμουν πάντα  την ώρα εκείνη. Κάποιες φορές μπορεί να στεκόμουν εκεί όρθια ή αγκαλιασμένη με κάποιους συναδέλφους. Μπορεί να είχα τον καφέ μου στο χέρι λίγο πριν μπω στο γραφείο μου κι αρχίσει η μέρα. Μα κάθε πρωί ήμουν εκεί. Μπροστά στο μεγάλο παράθυρο, να κοιτώ τα χέρια, να ακούω τοις φωνές, να καταλάβω από τον παλμό τι συμβαίνει πώς είναι τα παιδιά, πώς είναι σήμερα η Κοινότητα!!

Όλα συνηθίζονται στη ζωή. Μπορεί κάτι να σε κάνει στην αρχή να ανατριχιάζεις. Μπορεί κάτι να σε τρομάζει πολύ, μα ακόμη κι αυτό, αν το βλέπεις ή το κάνεις κάθε ημέρα, το συνηθίζεις. Εγώ δεν ήθελα να με αφήσω να το συνηθίσω αυτό. Όχι αυτό, όχι την Κραυγή! Νομίζω πως αυτό συμβαίνει και με πολλούς άλλους θεραπευτές.

Δουλεύοντας σε έναν χώρο, σιγά- σιγά απομυθοποιείς, αποδομείς, φέρνεις τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Όμως δεν ήθελα να αφήσω τον εαυτό μου να «χαλαρώσει» με την Κραυγή!

Κάθε φορά που ακούω τις φωνές να υψώνονται στον αέρα ταράζομαι και συγκινούμαι βαθιά, όχι ίσως όπως την πρώτη φορά, μα με ακόμη μεγαλύτερη ένταση, γιατί τώρα πια δεν υπάρχει η άγνοια.

Την ώρα που κάποιος φωνάζει το όνομά του κραυγάζει κάτι πολύ παραπάνω. Την επιθυμία για ζωή την ανάγκη για ύπαρξη για μια ακόμη ημέρα!»

Διαβάστε όλο το κείμενο στο ΚaPaworld 

 

< Πίσω